Met kromme tenen

Kijkend naar het debat over de memo’s bij het dividendbelastingdossier, bekroop mij een intens triest gevoel van heimwee. Heimwee naar de tijd, dat onze hoogwaardigheidsbekleders zich nog bewust waren van hun functie. Zich gedroegen als de trotse representanten van een trots volk. Opgestaan uit de ellende van de Tweede Wereldoorlog om met opgestroopte mouwen het land weer op poten te zetten. Tot diep in de vorige eeuw hadden wij nog trotse hoogwaardigheidsbekleders. Nu hebben we te dealen met types als Rutte en Wiebes.

Premier Rutte en minister Wiebes zitten samen in vak-K tijdens het debat over memo’s over de afschaffing van de dividendbelasting (foto: Tweede Kamer)

Ze zaten in de Tweede Kamer, maar ze deden me denken aan twee stereotype jochies. Twee van die rotjochies, die onbeschoft kauwgom kauwend, de toorn van de meester over zich heen kregen en daar grijnzend en schouderophalend en met een niet mis te verstane nonchalante brutaliteit, aangaven dat het blauwe oog van hun tegenstander kwam omdat hij heel dom tegen een vuist op was gelopen van de één en dat gat in zijn broek was gekomen omdat het slachtoffer toevallig gestruikeld was over het been van de ander. Natuurlijk waren de getuigen van het incident op dat moment in de vriendenkring van het tweetal, dus niemand had wat gezien. Meester en eigenlijk iedereen wist dat er gelogen werd, maar moest knarsetandend toegeven, dat hij zonder hulp van ooggetuigen niets uit kon richten met het misselijk makende duo. Het duo had zijn zaakjes weer eens goed voor elkaar, wisten ze.

En dat was in grote lijnen precies wat zich gisteren in de middag en avond voor ons afspeelde. Een oppositie met goede vragen, met keiharde integriteitstwijfels, wijzend op evident onjuiste informatie of noem het maar leugens van de minister-president en zijn handlangertje. Het was vervolgens werkelijk tenenkrommend om te moeten toezien hoe de gladde glimlachjes en de niet aflatende woordspelletjes in een boeket van geveinsde onschuld werden gepresenteerd. Combineer dat met de ook nu weer heel vrolijke Pechtold, die het allemaal wel grappig vond of de opstelling van Buma, die bepaalde vooroordelen over heilige boontjes maar weer eens nieuw leven inblies. Enige hoop was er bij de reactie van Klaas Dijkhoff. Door zijn partijgenoten toch in een haast onmogelijke positie gebracht. Hij kon nog het fatsoen opbrengen om delen van het ongeloof en onbegrip bij de oppositie te begrijpen en hier en daar schoorvoetend ook zelf wat toe te geven. Dat fatsoen bleef chronisch achterwege bij Mark Rutte.

Deze premier schijnt zich nog maar steeds niet te realiseren dat Nederland niet zijn privé-speeltuin is. Nederland is namelijk een land met vele mogelijkheden en uitdagingen. Mogelijkheden die hij de laatste jaren permanent benut voor de verkeerde dingen en om de uitdagingen maakt hij zich gewoon niet druk. Na mij de zondvloed, denkt Mark, met een schuin oog kijkend naar een leuk baantje in de wat grotere speeltuin Europa, waar zijn tekort aan visie en daadkracht nauwelijks wordt opgemerkt door alle gelijkgestemde B-acteurs in die mislukte soufflé.

Na gisteravond heb ik eigenlijk nog maar een hoop. Dat Europa dat ventje bij ons weghaalt. Laat hem een portefeuille behandelen waarmee hij absoluut geen kwaad kan en waar zijn onderontwikkelde integriteitsbesef niet tot problemen kan leiden. Waarin hem niet gevraagd wordt zich te schamen voor een walgelijk optreden in onze volksvertegenwoordiging. Walgelijk vanwege zijn niet aflatende ontkenning van enig vorm van intellect bij de Nederlandse bevolking. Alsof wij niet beseffen dat hij gewoon staat te liegen. Alsof wij niet door hebben wat de werkelijke motieven zijn bij die belastingtruc. Alsof wij niet weten dat die truc nauwelijks de effecten zal brengen, die hij een ieder wilde doen geloven. Alsof wij….ach laat ik maar ophouden, het is slecht voor je hart om je zo op te winden. Laten we hopen dat Europa binnenkort weer een commissaris voor het één of ander nodig heeft en dat er in Brussel dan mensen zijn, die onze taal niet machtig zijn en af willen gaan op de gladde glimlachjes en gespeeld staatsmanschap. Duimen maar……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
11 − 9 =