Hongerstaking in Groningen: ‘Ons land, ons lu’

Jan Holtman uit Wildervank is vanaf vandaag, maandag 12 maart, begonnen met zijn hongerstaking. Hij heeft zijn tent opgezet op een stukje grond voor het Centrum Veilig Wonen (CVW) in Appingedam en hij is vastberaden tot het uiterste te gaan als er niet wordt voldaan aan zijn eisen.

Jan Holtman (foto: Mike Tomale)

Holtman heeft wel vaker meegedaan aan acties en demonstraties gerelateerd aan de aardbevingsproblematiek, maar is altijd op de achtergrond gebleven. Nu treedt hij alsnog op persoonlijke titel op de voorgrond en wil hij naar eigen zeggen “met een hongerstaking beginnen om uit een volledige impasse te komen voor mensen die volledig in de problemen zitten.” Holtman heeft hiervoor een stukje groen gekozen voor het CVW om zijn tent op te slaan en actie te voeren. Met de gemeente Appingedam zijn hier volgens Jan geen afspraken over gemaakt omdat dit een spontane demonstratie is en hij niet wil dat deze in de kiem wordt gesmoord. “Met een hongerstaking mag je niet zomaar beginnen omdat er veiligheidsrisico’s zijn.”

Jan wil tot het uiterste gaan met zijn actie om zijn eisen kracht bij te zetten. Hij wil dat Minister Wiebes van minister van Economische Zaken en Klimaat , de NAM, de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) en het CVW zijn eisen inwilligen en ondertekenen. Jan is zelfs bereid om hiervoor te overlijden. Hij heeft dan ook geen partner of kinderen die hem op andere gedachten kunnen brengen. “Veel kennissen hebben gezegd dat ik het niet moet doen, maar ze staan nu allemaal achter mij.” Aldus Jan Holtman.

Jan geeft aan dat zijn vorige acties allemaal resultaat hebben opgeleverd, zoals de bezetting van de NAM in Assen waar hij naar eigen zeggen heeft meegewerkt aan het vragen naar de meetgegevens, die uiteindelijk boven tafel zijn gekomen. Hij hoopt dan ook dat ook deze actie een positieve afloop zal hebben.

Een paar van de eisen:

  • heropening eenzijdig gesloten dossiers;
  • sneller afhandelen van dossiers;
  • een fonds oprichten voor proceskosten bij mijnbouwschade;
  • eerlijkere en vooral menselijke behandeling en geen gedoe over A, B en C-schades;
  • gedupeerden zelf laten aangeven welke  casemanagers er bij hun over de vloer komen;
  • stoppen met traineren en kleineren;
  • ruimhartige uitkoopregeling;
  • zelfbeschikkingsrecht (deelstaat Groningen);
  • perspectief voor Groningen.

Jan geeft aan dat hij alles overlegd met zijn naar eigen zeggen ‘grote achterban’ met betrekking tot het inwilligen van de eisen. De achterban van Jan bestaat uit zijn collega’s uit Duitsland, België en Spanje uit de anti-atoombeweging en de vredesbeweging. Mochten er 6 van de 8 eisen worden ingewilligd laat Jan het aan zijn achterban over of hij door moet gaan met zijn hongerstaking.

Alle eisen hebben eerder al de revue gepasseerd maar de woordvoerder van Jan geeft aan dat er nu maar eens getekend moet worden voor deze eisen en niet alleen maar toezeggingen moeten worden gedaan. Het cruciale punt is volgens de woordvoerder dat er geen tijd meer is. “De dijken zijn slecht en poreus en moeten worden opgehoogd, de dijk achter Opwierde is lek en niet aardbevingsbestendig. De huizen zijn slecht en kapot. Het is een grote chaos. Van alle afspraken en gesprekken die gevoerd zijn met instituten als CVW, het is een groot ondoorzichtig bos geworden voor iedereen. Debatten zijn niet meer nodig. Er moet actie worden ondernomen.”

Code rood
Iedereen op een eerlijke manier van informatie voorzien  over hoe de vlag erbij hangt. Hoe ernstig het is en waar we rekening mee moeten houden. “Alle gezinnen en huishoudens in het gebied moeten een noodplan krijgen. Bij een serieuze calamiteit is er geen internet, geen water etc. en zijn mensen voor drie dagen op zichzelf aangewezen. Het evacuatieplan ligt al klaar op de plank, maar hier weet niemand wat. We willen garanties krijgen.”

“Het is daadwerkelijk code rood, echt vijf voor 12. Er is een collectieve angst ontstaan en de samenhorigheid is verdwenen. Mensen moeten weer bij elkaar gebracht worden. Er moet een eerlijk en transparant plan komen, wat er nu hier moet gaan gebeuren. Het kan niet zo verder gaan zoals het nu gaat. Het poldermodel is mislukt en de aardbevingsproblematiek is een verdienmodel geworden. We hebben democratische geen invloed en mensen zijn de wanhoop nabij. We hopen dat met de actie van Jan iedereen ziet dat hier een serieus probleem gaande is waar mensen financieel en mentaal kapot worden gemaakt.”

 

Meer artikelen over de hongerstaking:

  • Hongerstaking in Groningen: ‘Ons land, ons lu’, klik hier
  • Update dag 3: hongerstaking tegen gaswinning in Groningen, klik hier
  • Update dag 5: hongerstaking tegen gaswinning in Groningen, klik hier
  • Update dag 7: hongerstaking tegen gaswinning in Groningen, klik hier
  • Tweede hongerstaker tegen gaswinning in Groningen: Jannie Knot, klik hier
  • Update dag 9: hongerstaking tegen de gaswinning in Groningen, klik hier
  • Update dag 11: hongerstaking tegen de gaswinning in Groningen, klik hier
  • Update dag 15: hongerstaking tegen de gaswinning in Groningen, klik hier
  • Update dag 17: hongerstaking tegen de gaswinning in Groningen, klik hier
  • Update dag 18: hongerstaking tegen de gaswinning in Groningen, klik hier
  • Update dag 19: Jannie Knot stop met haar hongerstaking…voorlopig, klik hier
  • Einde van de hongerstaking: Jan Holtman stopt ook! klik hier
  • Update dag 23: hongerstaking tegen de gaswinning in Groningen, klik hier

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

2 thoughts on “Hongerstaking in Groningen: ‘Ons land, ons lu’”

  1. De schadebeoordeling is vrijwel vanaf het prille begin een klucht gebleken, bedacht om gedupeerden hun recht op vergoeding te ontnemen. Met termen als ‘Voortschrijdend inzicht’. Oftewel gaswinningsschade beoordelen naar oorzaken van ver buiten het gaswinningsgebied. Hoe eerlijk dit verliep werd duidelijk bij de intrede van wederom een nieuw schadeprotocol. De krampachtigheid waarmee deze tot stand is gekomen is veelzeggend. Wederpartij bleef zich tot het laatste toe verzetten tegen een eerlijke afhandeling. Maar ook nu weer zijn het de omvangrijke schades en complexe schadegevallen die daarvoor de hoofdprijs moeten betalen. De volharding en toewijding waarmee deze groep strijd heeft geleverd tegen onrecht heeft in belangrijke zo niet bepalende mate bijgedragen aan het tot stand komen van deze (hopelijk meer rechtvaardige) schadeprotocol. Het is dan ook niet verwonderlijk dat schadeveroorzaker het niet zo op heeft met deze groep. Dit ongeacht de prijs die deze groep heeft moeten betalen. Waaronder stress, PTSS, zelfs zelfmoord. De NAM zet hoog in, overduidelijk gaat deze organisatie niets te ver. Constant refereren aan de ernst van de situatie door gedupeerden, maar ook gemeenten, hulpverlening heeft, zoals tal van bewijsstukken dit onderbouwen, heeft geen enkel invloed. Alles wijst erop dat de overheid ons recht heeft verkocht aan multinationals. In hoeverre de groep complexe schadegevallen onderdeel uitmaakt van de maar liefst 6.000 schades die door de NAM worden afgehandeld is ons helaas niet bekend. Maar het zullen er velen zijn. Volgens een recent schrijven van de NAM zal er sprake zijn van een ruimhartig aanbod. Voor een bedrijf waarbij rechtvaardigheid tot op heden ver te zoeken is klinkt dit buitengewoon cynisch.

  2. Gaswinningsschade, intussen de gewoonste zaak van het leven
    Natuurlijk heeft zo langzamerhand iedere burger in Nederland wel iets meegekregen van wat er zich in Groningen afspeelt aangaande de gevolgen van gaswinning. Dit maakt het ook intussen zo gewoon, zo alledaags. Daarbij weten NAM en overheid maar al te goed hoe ze de publieke opinie moeten bespelen. Gratis zonnepanelen voor schadegevallen vanaf € 1.000,-, hier en daar een donatie of prachtige woorden van Henk Kamp, Hans Alders en Gerald Schotman aangaande het ontzorgen van mensen, veelal gezinnen, waarbij sprake van meervoudige problematiek. Beter bekend als de zogeheten complexe schade.

    De schaduwzijde
    Maar hoe anders is de realiteit. De schadebeoordeling is vrijwel vanaf het prille begin een klucht gebleken, bedacht om gedupeerden hun recht op vergoeding te ontnemen. Met termen als ‘Voortschrijdend inzicht’. Oftewel gaswinningsschade beoordelen naar oorzaken van ver buiten het gaswinningsgebied. Hoe eerlijk dit verliep werd duidelijk bij de intrede van wederom een nieuw schadeprotocol. De krampachtigheid waarmee deze tot stand is gekomen is veelzeggend. Wederpartij bleef zich tot het laatste toe verzetten tegen een eerlijke afhandeling. Maar ook nu weer zijn het de omvangrijke schades en complexe schadegevallen die daarvoor de hoofdprijs moeten betalen. De volharding en toewijding waarmee deze groep strijd heeft geleverd tegen onrecht heeft in belangrijke zo niet bepalende mate bijgedragen aan het tot stand komen van deze (hopelijk meer rechtvaardige) schadeprotocol. Het is dan ook niet verwonderlijk dat schadeveroorzaker het niet zo op heeft met deze groep. Dit ongeacht de prijs die deze groep heeft moeten betalen. Waaronder stress, PTSS, zelfs zelfmoord. De NAM zet hoog in, overduidelijk gaat deze organisatie niets te ver. Constant refereren aan de ernst van de situatie door gedupeerden, maar ook gemeenten, hulpverlening heeft, zoals tal van bewijsstukken dit onderbouwen, heeft geen enkel invloed. Alles wijst erop dat de overheid ons recht heeft verkocht aan multinationals. In hoeverre de groep complexe schadegevallen onderdeel uitmaakt van de maar liefst 6.000 schades die door de NAM worden afgehandeld is ons helaas niet bekend. Maar het zullen er velen zijn. Volgens een recent schrijven van de NAM zal er sprake zijn van een ruimhartig aanbod. Voor een bedrijf waarbij rechtvaardigheid tot op heden ver te zoeken is klinkt dit buitengewoon cynisch.

    Het waarom van deze actie
    Een hongerstaking doe je niet zomaar. Het is nagenoeg het ultieme middel waartoe men grijpt, een wanhoopsdaad. Maar hoe anders overtuig je de rest van Nederland dat hetgeen hier gaande niet langer onbelicht mag blijven. Dat het tijd wordt om de waarheid onder ogen te zien. Conclusies worden getrokken die herhaling uitsluiten. Dat die mensen die het meest zijn getroffen NU EINDELIJK EENS WORDEN GEHOLPEN i.p.v. wederom overgeleverd zijn aan de tirannie van de veroorzakers van al deze ellende. Deze ultieme actie vertolkt dan ook de radeloosheid van deze groep mensen, maakt hopelijk duidelijk dat een grens ruimschoots is overtreden. Dat er per direct iets dient te worden veranderd in de belevingswereld van veroorzakers, toezichthouders en bestuurders. Dat mensen niet oneindig kunnen worden blootgesteld aan de macht en willekeur van multinationals. Het tijd wordt dat de gevolgen van het jarenlang moeten ondergaan van absurde schadeprocedures per direct wordt beëindigd en gedupeerden alle hulp wordt geboden om daarvan te kunnen herstellen, althans in die gevallen waar nog mogelijk. Deze mensen hebben het recht, net als iedereen, om verdere te kunnen gaan met hun leven. Met volledige vergoeding van alle schade.

    Welles waar is, zoals men dit uitdrukt, de NAM buiten spel gezet, maar hoe zit het met Exxonmobile en Koninklijke Shell? Wat is hun invloed op de verdere afhandeling van schade? Wat gebeurt er met de schadeomvang als geheel? Fysieke schade maakt welles waar een belangrijk deel uit van deze kwestie, maar er zijn ook andere schades. Zoals de versterkingsopgave, waardedaling, psychische schade, verminderde woongenot en levensvreugde, inkomstenderving etc. Hoe zit het daar mee? Mensen worden geconfronteerd met onvoldoende financieringsdekking als gevolg van waardevermindering, vooral voor bedrijven kan dit doodsteek zijn. Met name wanneer sprake van meervoudige problematiek, waaronder inkomstenderving als gevolg van schade. Sommige bedrijven worden al jaren ernstig beperkt in hun exploitatie, vanwege het uitblijven van schadevergoeding.

    Conclusie:
    Wat de gaswinningskwestie vooral heeft aangetoond, is de macht van multinationals. Maar ook de onmacht van de overheid indien financieel van hun afhankelijk. Feit is dat dit heeft geleid tot het onverantwoord lang in standhouden van bedenkelijke schadeprocedures met verstrekkende gevolgen voor gedupeerden. Een gegeven dat tot op heden ruim onvoldoende wordt belicht en derhalve voor herhaling vatbaar. Nederland mag dan wel vooruitstrevend zijn, maar heeft op het gebied van omgaan met catastrofes en zelfkritiek nog een lange weg te gaan. Zo had er allang een fonds moeten zijn waarvan uit op autonome wijze gedupeerden, niet alleen volledig schadeloos worden gesteld, maar tevens voorzien van alle hulp noodzakelijk.

    Vooralsnog heeft de overheid het ernstig nagelaten om het voor haar burgers op te nemen. Is er onwijs veel geld verloren gegaan aan het demotiveren van schade i.p.v. herstellen. Wordt er nog steeds onderscheid gemaakt tussen particuliere bedrijven en zogeheten non-profit organisaties bij het uitvoeren van de versterkingsopgave en blijkt gevolgklasse, schadeomvang en kwetsbaarheid van ondergeschikt belang. Ook het installeren van tal van instanties ter ondersteuning van mensen verwikkeld in schadeprocedures blijkt averechts te werken. Dit heeft in eerste instantie te maken met het ontbreken van een mandaat, waardoor veroorzaker diens aanbevelingen laakt. Het bijkomende effect is dat er een muur aan bureaucratie wordt opgeworpen waardoor gedupeerden, met name bij de complex schadegevallen, alleen maar zwaarder worden belast. Ook valt het op dat belangrijke berichten, waaronder noodkreten aan het adres van NCG, CVW en NAM veelal compleet worden genegeerd. Zelfs het verzoek om een ontvangstbevestiging krijgt geen invulling. De gaswinningskwestie kenmerkt zich door de buitenproportionele wijze waarop allerlei bedenkelijke instanties in alle ijl hun zakken vullen met de leed van gedupeerden. Dit door simpelweg ruim onvoldoende te voldoen aan hetgeen zelfs minimaal wenselijk. Mensen die zich schaamteloos verreiken aan de ellende van hun medeburgers. Ook op het vlak van het overwaken van dergelijke uitschieters blijkt Nederland een kneus.

    De huidige status is dat wij Groningers generaties lang de prijs heb mogen betalen voor het welbehagen van het overige deel van Nederland. Nu blijkt wat dit voor gevolgen met zich meebrengt, worden wij ook nog eens jarenlang onderworpen aan een ronduit schandalige schadeprocedure. Kunnen wij niet zoals, gebruikelijk bij schade veroorzaakt door derden, terugvallen op de verzekering van wederpartij, zijn we zelf onverzekerd voor de gevolgen van gaswinning, krijgen wij niet de hulp en middelen om ons tegen deze onrecht te weren. Zelfs daar waar psychische bijstand strikt noodzakelijk heeft NAM nog overheid het fatsoen om deze kosten voor haar rekening te nemen. De gaswinningskwestie heeft overduidelijk aangetoond dat Nederland anno 2018 op het gebied van rechtsspraak, rechtsgelijkheid, oorzaak en gevolg onontwikkeld is. Nog steeds gebeuren er dingen die de waarheid niet verdraagt, die een behoorlijke smet werpen op onze geschiedenis.
    Mensen voelen zich in deze letterlijk geterroriseerd en de overheid zet alles in om daders de helpende hand te bieden. Zo blijkt aangifte tegen veroorzakers van schade niet mogelijk. Daarentegen mogen veroorzakers van schade zich verheugen op een maximale inzet van de politie wanneer men zich ook maar enigszins bedreigd voelen. Worden mensen die zich, vanuit hun gevoel voor rechtvaardigheid, maar ook gedreven door frustratie, stres en onmacht, verzetten onderworpen aan intimidatie door de politie, doorlopende geschaduwd, is er sprake van opmerkelijke verhoor- en afluisterpraktijken en zelfs treiterjustitie.

    Wij doen dan ook een dringend beroep op de Nederlandse rechtstaat: “MAAK GEEN ONDERSCHEID TUSSEN CRIMINALITEIT EN CRIMINALITEIT.” Verdiep u in de ernst van hetgeen hier met toestemming van de overheid plaatsvindt, voorzie ruimhartig in de middelen ter uwe beschikking om deze ongelijkheid terug te brengen naar het niveau van aanvaardbaar om verdere leed en escalatie te voorkomen. Heb voldoende oog voor artikel 41:2 ‘Niet strafbaar is de overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging, indien zij het onmiddellijk gevolg is geweest van een hevige gemoedsbeweging, door de aanrander (NAM, Shell, Exxonmobile) veroorzaakt.’ Met andere woorden: “Heb begrip voor de gevolgen van deze ongelijke strijd met betrekking tot het dulden van acties naar verhouding waarin ons onrecht wordt aangedaan.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
15 ⁄ 3 =