De urnenbegraafplaats van het crematorium in Groningen

Terwijl ik de zompige grond onder de zolen van mijn schoenen hoor soppen, loop ik richting vak-K van de urnenbegraafplaats op het Crematorium in Groningen. Het is guur, koud en troosteloos weer en de extra-strong gel in mijn haren lijkt niet bestand te zijn tegen de hard rukwinden en blaast mijn haren alle kanten op. De regen slaat met vlagen in mijn gezicht en verhuld mijn tranen.

Graf Miranda Tomale-Manusiwa (foto: Mike Tomale)

Vanaf het moment dat ik het verharde klinkerpad van de ingang verlaat en overga op een schelpenpad bij de urnenbegraafplaats, springen de tranen al in mijn ogen. Er tegen vechten heeft geen zin. Er is geen houden meer aan. Zelfs na meer dan 6 maanden blijft het nog steeds moeilijk.

Twee weken geleden heb ik samen met een kleine groep genodigden de urn met as van mijn vrouw op crematorium Selwerd begraven. De grafsteen was eindelijk klaar na bijna 6 maanden wachten. Een mooie stuk donker natuursteen dat via India zijn weg vond naar Nederland door middel van een containerschip.

Bedoeling was deze kleine, officiële plechtigheid voor de feestdagen van 2017 te laten plaatsvinden. Donderdag 21 december 2017 was het dan zo ver. Wederom een emotionele gebeurtenis. Ook al had de urn 6 maanden bij mij thuis gestaan, afstand ervan doen blijft moeilijk. Het voelt weer als een definitieve stap verder in het proces van loslaten en een plaatsje geven.

Urnenbegraafplaats van het crematorium in Groningen – juli 2017 (foto: Mike Tomale)

Terwijl het regende hebben we het graf geplaatst en versiert met witte lelies, de favoriete bloemen van mijn wijlen echtgenote. Het waaide, het regende en het was koud. Het mooie, groene loof van de bomen is verdwenen. Triester had het allemaal niet kunnen zijn. Toch heb ik specifiek deze locatie gekozen, aan het water onder een boom. Op de zonnige dag waarop ik deze begraafplaats moest kiezen (zie foto), viel er een prachtige en krachtige zonnestraal door het loof van de bomen, precies op locatie-37 van vak-K, onder een boom. Alsof zij mij wilde vertellen dat op die prachtige plek haar as rust zou vinden.

De tekst die ik heb uitgesproken tijdens de plechtigheid:

Liefste Miranda,

Het is op 3 dagen na 6 maanden geleden dat je de strijd tegen de kanker hebt verloren en ons hebt moeten verlaten. Ik probeer mijzelf te troosten met de gedacht dat het voor jou beter is, zodat jij geen pijn meer hebt. Maar de pijn aan deze kant van de hemel, hier op aarde, gaat niet zomaar weg en is bijna ondraaglijk. Dat ik jou op mijn 48ste zomaar moest laten gaan, dat had ik nooit verwacht.

Miranda Tomale-Manusiwa (foto: Mike Tomale)

Tijdens je crematie op 29 juni zei ik dat mijn 13 jaar leven met jou voelde als 13 jaar leven in het paradijs. Wat wrang en zuur is het leven dan nu zonder jou. Het voelt alsof ik in een vacuüm ben beland. Een diepe put met veel te hoge wanden waar ik niet uit lijkt te komen. Ieder keer als ik bijna boven ben glij ik weer naar beneden. Ik voel me verloren zonder jou en kan het geluk niet meer vinden in de kleine dingetjes. Dingetjes die jij en ik zo konden waarderen.

Je moet eens weten hoe vaak ik ‘s nacht ernaar verlang om je tegen te komen in mijn dromen, maar het gebeurd niet. Er waren zelfs momenten waarop ik stilletjes hoopte dat je mij ook zou ophalen, zodat we weer samen konden zijn, soulmates voor altijd, ook in de dood. Lieverd, ik zou mijn leven zonder na te denken geven om nog even een moment met jou te delen, je te zien, je te horen en  je te kunnen vasthouden. Je te vertellen dat ik van je hou en dat ik je vreselijk mis.

Maar de realiteit is anders, bikkelhard. Ons huis is niet meer dat gelukkige huis sinds jij bij ons weg bent. Een ieder waarschuwde ons dat het niet makkelijk zou zijn maar niemand heeft ons verteld dat het zó moeilijk zou worden. Wat een pijn, wat een verdriet, wat een gemis. Ik stond in het verleden misschien niet zo stil bij het begrip eenzaamheid, maar des te tastbaarder is het nu geworden. Ik geloof niet in een God, maar als die er al zou zijn wil ik alleen tegen hem zeggen: God wat ben je wrede persoon!

Ik leef van dag tot de dag en we doen thuis ons ding. Ik werk, ik sport en de kinderen gaan naar school. Maar daar is dan ook alles mee gezegd, mijn liefste. Eenzaamheid vreet aan ons en met moeite houd ik het gezin samen. Ik probeer sterk te zijn voor ons allen, maar af en toe lukt me dat nog niet.

Ik had jou vroeger om mee te praten en mijn zorgen of verdriet te delen. Jij was er altijd voor me, op de juiste momenten, omdat je me door en door kende. Nu staar ik thuis naar je foto aan de muur en ik laat mijn tranen de vrije loop. Eenzaam, alleen zonder jou en geen arm om me heen of liefhebbende woorden die me troosten. Ik kan het wel uitschreeuwen maar het heeft geen zin, je komt er niet meer door bij ons terug.

Liefste, ik voel me nog steeds geamputeerd. Jij was mijn betere helft en die is zomaar bij me weggescheurd, zonder aankondiging, ineens uit het niets. Geen mens is daar op voorbereid, ook ik niet. Vergeef me daarom als ik er voorlopig nog even een puinhoop van maak. Maar ik beloof je dat we door zullen gaan. We zullen sterk zijn met elkaar met jou in onze herinneringen.

Beste familie en vrienden, één ding is zeker, tijdens deze kerst zal er een heldere ster aan de hemel verschijnen die ons voor de rest van ons leven zal leiden en behoeden. Zijn er momenten waarop je op het punt staat om op te geven, kijk dan even naar boven en probeer die fonkelende ster te vinden.

Lieve schat, Ik hoop dat jij je rust zult vinden. Wij gaan allemaal door met ons leven, vergeten zullen we je nooit.

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

One thought on “De urnenbegraafplaats van het crematorium in Groningen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
16 + 20 =