Doolhof van eenzaamheid

Vluchten, weg van dit alles, weg van de pijn
De wereld draaft door, die van mij staat stil, wil bij jou zijn…

Weglopen heeft geen zin, praten over je gevoelens, je verdriet
Maak jezelf niet gek, tijd heelt alle wonden, dat is het enige wat dit leven je biedt…

Bij jou kon ik altijd terecht, jij die er niet meer is, jij die ik vertrouw
In gedachten ren ik weg, mijn rugzak beladen met emoties, wanhopig op zoek naar jou…

De muren komen op me af, oorverdovende stilte, maar één wens
Jou constant in mijn gedachten, onze liefde, zo intens…

Een schim in de verte, een schaduw door het licht, in mijn gedachten raak ik je aan
Liefste, ik ben de weg kwijt, help me, ben zo ontdaan…

Ik ren, struikel, stort in een ravijn
Sta weer op, loop verder, ondanks die verdomde pijn…

In het doolhof van de eenzaamheid, angstig, verward, op zoek naar jou
Mijn ziel onder mijn arm, hoop je te vinden, heel gauw…

Mike Tomale – 25 juli 2017

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

0 thoughts on “Doolhof van eenzaamheid”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
21 × 16 =