Wel op stap of niet op stap?

Mij wel of niet in het uitgaansgeweld storten? Dat lijkt de laatste tijd het dilemma te zijn waar ik mee worstel. Wat heb ik als 48-jarige kerel alleen in de stad te zoeken? Ik ben pas een maand weduwnaar, is het wel gepast?

Housefloor of “Halli Galli” Nightclub in Buchen (foto: Noritans – Wikimedia)

Terwijl vooral ’s avonds de muren op me af komen en ik me in allerlei bochten wring om maar wat om handen te hebben, bekruipt rond vrijdagmiddag me al dat ‘unheimliches gefühl’ van op stap gaan. Aan de ene kant lijkt het me fijn om nieuwe mensen te leren kennen, aan de andere kant zie ik er als een berg tegen op. Waar moet ik dan heen? Moet ik in m’n eentje de kroeg in met allemaal leeftijdsgenoten of een trendy café met jonge mensen die je niet zien staan? Daar komt nog eens bij: wat zullen de mensen er van denken dat ik op stap ga, aangezien ik pas een maand weduwnaar ben?

Laat ik vooral duidelijk maken dat ik mijn lief nooit zal vergeten en dat ik het met haar ook hier over heb gehad. Zij weet als geen ander dat ik heel slecht kan tegen alleen zijn. Het was mijn vrouw die me zelfs aanmoedigde om weer snel een nieuwe relatie te beginnen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Als je met ruzie uit elkaar gaat is het veel makkelijker om een nieuwe relatie te beginnen, maar als je 13 jaar lang smoorverliefd op elkaar bent geweest en dan ineens – zonder dat je het wilt – abrupt uit elkaar wordt gescheurd, dan is dat toch wel even moeilijk om te denken aan een nieuwe relatie. Er alleen al aan denken voelt alsof ik iets doe wat niet mag.

En met wie ga je dan op stap? Ik heb niet veel echte vrienden en diegene die ik echte vrienden mag noemen, die zijn van mijn leeftijd. Eén ervan woont in Duitsland en heeft een relatie en de andere in Groningen heeft ook een relatie. Hun vrouwen zien me al aankomen als ik hun mannen vraag om mee te gaan nachtbraken.

Die stapmaatjes, zoals ik me ze nog herinner van vroeger, waren toen vooral oppervlakkige vriendschappen, want er is niemand meer van toen die nu nog bij mij over de vloer komt. Is dat wat ik wil? Wil ik dat als nieuw gezelschap voor mijn weekenden? Een soort van wegwerp-vrienden? Om 23:00 de stad in en weer thuis komen als de vogels beginnen te fluiten wanneer het weer licht wordt. Nachtbraken, en dat terwijl ik nu meestal tussen half elf en elf ’s avonds in mijn bed lig. Ik moet er eigenlijk niet aan denken, maar thuis op de bank blijven zitten gaat ook niet helpen. Vandaar, dilemma!

Ik heb wel de moed verzameld om alvast een ticket te kopen voor The Big 80’s & 90’s Party – ReitdiepPOP op 8 september aanstaande. Het evenement begint namelijk om 20:00 en is om 23.45 afgelopen. Mooie tijden, kan ik nog net aan.

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
16 − 2 =