Eenzaamheid

Ik heb twee hartstikke leuke en toffe meiden thuis die mij in deze moeilijke tijd overal in steunen en er ook echt voor me zijn als ik verdriet heb. Toch voel ik me nu al eenzaam.

Het is iets meer dan twee weken geleden dat mijn geliefde is overleden en ondanks dat de meiden thuis zijn komen de muren op me af, vooral ’s avonds. Zodra de meiden naar bed gaan, vlucht ik ook naar boven. Het lukt me niet om de eenzaamheid te omarmen. Ik ben erg emotioneel geworden sinds zij er niet meer is en het zijn de kleinste dingen die mijn ogen vochtig laten worden. Een romantische scene in een film kan dit al veroorzaken maar ook een mooie herinnering uit ons leven.

(foto: Huevocosmico-Pixabay)

Mijn journalistieke werkzaamheden heb ik in april van dit jaar neergelegd om te kunnen zorgen voor mijn vrouw. Ik heb het één voor het ander ingeruild, een kwestie van prioritering. Nu zij er niet meer is, is er een enorme leegte ontstaan en valt het deel verzorging weg. Zodoende heb ik niets meer om handen dan alleen het huishouden. Boodschappen doen, koken, afwassen, stofzuigen en afstoffen, de tuin onderhouden, kleren wassen etc. Een eervolle taak, maar het is en blijft eenzaam om dat allemaal alleen te doen.

Ondanks dat ik geen naïef type ben is er meer op me afgekomen dan ik verwacht had. Tot dusver zijn alleen de bankzaken van mijn vrouw netjes en definitief afgehandeld, de rest loopt allemaal nog. UWV, SVB, verzekeringsmaatschappijen, Belastingdienst, noem maar op. Een dagelijkse stroom aan mailtje en post confronteren je iedere keer weer met de harde werkelijkheid. Een werkelijkheid die ik zal moeten aanvaarden en managen. Het is nog niet eens 100% zeker dat we in deze huurwoning kunnen blijven wonen. Volgens mijn woningbouw zou de nettohuur van mijn woning net het maximum zijn om in aanmerking te komen voor huursubsidie. De aanvraag is ondertussen digitaal ingeleverd bij de Belastingdienst, nu wachten op bericht. Ook nog eens onzekerheid erbij. Vreselijk.

Vroeger probeerde ik me wel eens in te denken hoe eenzaam ouderen kunnen zijn die geen kinderen hebben. Dat gevoel zal onbeschrijfelijk zijn, aangezien ik me al eenzaam voel met twee pubers thuis. Voor mij is op dit moment het gemis van een maatje het ergste , een levensgezel om gezellig tegen aan te kruipen en te kletsen over van alles en nog wat. Iedere avond steek ik de kaarsjes aan bij het digitale fotolijstje van mijn vrouw. Ik zit dan in mijn stoel en kijk naar de foto’s van haar die in het lijstje achter elkaar worden weergegeven. ‘Wat hebben we het goed gehad’, denk ik bij mijzelf. ‘Wat hebben we een mooi en rijk leven gehad met ons gezin’. Dat gezin is er nog steeds, maar dan zonder haar en de wereld om ons heen trekt zich niets aan van ons verdriet en gaat gewoon door.

Ik heb op internet gezocht naar tips over rouwverwerking om mijn leven weer snel op de rails te krijgen. Rouwen is een individueel proces en er is simpelweg geen handleiding. Het is zaak om uiting te geven aan het verdriet door erover te praten of door het op te schrijven. Ik lees ook dat ik moet oppassen dat ik niet vlucht in mijn werk, maar dat is momenteel niet aan de orde.

Het feit dat ik me eenzaam voel doet me niet meteen naar een psychiater lopen of maatschappelijk werker. Ik geloof niet in betaalde en geveinsde compassie en ga ook niet in praatgroepjes zitten met lotgenoten. Voor mij heeft dat nooit gewerkt, ook niet voor de verwerking van het verlies van mijn eerste dochter Naomi. Het verlies van mijn vrouw is iets wat ik uiteindelijk toch zelf zal moeten verwerken, weliswaar met de hulp van goede vrienden en familie, toch blijft het een eenzaam proces.

Overdag ben ik weer fanatiek aan het sporten, heb het huishouden grotendeel onder controle en schrijf zo nu en dan stukjes voor mijn blog. Maar de avonden, daar moet ik nog invulling aan zien te geven. Ik heb veel boeken die ik nog moet lezen, maar na een eerste poging merk ik dat ik me niet kan concentreren en mijn gedachten meteen afdwalen. Waar ik vroeger boeken achter elkaar verslond, is het nu een net verpakte bundeltje papier met letters geworden. Het kan me nu ook even niet boeien wat zich afspeelt in de wereld of mijn stad. Hopelijk komt dat weer snel. Ergens in mij is de kritische journalist begraven onder een hoop emoties.

Ik had me voorgenomen om me te storten in het uitgaansgeweld van onze bruisende stad, maar werkelijk, wie zit er nu te wachten op een 48-jarige oude vent? Wat maak ik mijzelf wijs? Dat laat ik dan voorlopig nog maar even aan me voorbij gaan tot ik weer wat sterker in mijn schoenen sta. Wil veel tijd doorbrengen met mijn kinderen. Ze laten weten en voelen dat ik er voor ze ben en ontzettend veel van ze houd.

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

2 thoughts on “Eenzaamheid”

  1. Hoi Mike,

    Wat een verdriet. Onzegbaar eigenlijk. Ik heb ook geen opbeurende woorden of goede raad, want dat werkt niet, zoals je zelf schrijft. Ik hoop dat je een weg vindt, samen met je kinderen, en op een gegeven moment weer kunt genieten.

    Sterkte, Yfke

  2. Ach Mike… het is ook niet niks wat er de laatste maanden op je pad gekomen is. Tis voor mij al onbegrijpelijk hoe erg het voor jullie is is niet eens te bevatten.En inderdaad de wereld draait door.. net alsof er niks gebeurd is. Ik heb wel veel gehad aan de lotgenoten van het Behouden Huys (voor mensen met kanker en hun familieleden omdat je elkaar vaak na 1 woord begrijpt en niks hoeft uit te leggen) maar dat is per persoon verschillend. Het is ook allemaal nog maar zo kort geleden. Ik kan ook echt niet de goede woorden voor je vinden. Eenzaamheid is verschrikkelijk. We kunnen hooguit een luisterend oor voor jou en je meiden zijn… schroom niet. Heel veel sterkte… Ria

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
25 + 11 =