De zorg voor onze kinderen

De zorg voor onze jongeren in Nederland is een gedeelde taak. Zowel ouders als overheid houden toezicht op het wel en wee van onze jongeren. De laatste decennia komen er steeds meer geluiden dat de macht van de overheid hierbij te veel invloed zou hebben. Ook zou de macht van instellingen als Jeugdzorg te groot zijn en het controleren van feiten aangedragen door diezelfde organisatie te weinig zijn. Hierdoor komen Jeugdzorg en kinderrechters in opspraak.

waarheidsvinding : strafrecht – het voornaamste doel van de strafvordering is de waarheidsvinding. De strafvordering is immers gericht op de toepassing van het materiële strafrecht en om dit te mogen doen, moet worden vastgesteld of er sprake is van een strafbaar feit en een strafbare dader. Bij diverse dwangmiddelen wordt in WvSv gezegd dat deze in het belang van het onderzoek of de waarheidsvinding mogen worden toegepast. Dit is bijv. het geval in art. 67 lid 2 sub 4 WvSv. (G.J.M. Corstens) (bron)

Een kinderrechter is niet verplicht om hoor en wederhoor toe te passen binnen het familierecht oftewel niet te doen aan waarheidsvinding. Jeugdzorg wordt gezien als de kundige partij waar op de rechter zich baseert. De aangedragen feiten zijn daarom eenzijdig, ongegrond en niet geverifieerd. Kinderrechters waren tot 1996 hoofd van Jeugdzorg. Pas later zijn deze vanwege het gebrek aan onafhankelijke rechtsspraak uit elkaar gehaald. Tot op heden is het nog steeds zo dat ed slager zijn eigen vlees keurt.

Welzijn van het kind en terugplaatsing zou voorop moeten staan
Het lijkt erop dat door de gehanteerde manier van werken binnen de jeugdzorgketen de terugplaatsing van een kind in veel gevallen niet het uiteindelijk doel is, maar het kind slechts een middel is om gemeenschapsgeld rond te pompen en de hele keten te laten profiteren en in leven te houden. Jeugdzorg, pleeggezinnen etc. iedereen profiteert er van. Het is één grote banenmachine. Als een ouder één keer per maand zijn of haar kind mag zien – om welke reden dan ook –  kun je niet spreken van het herstellen van een kind-ouderrelatie maar het afbreken van een band die ooit heeft bestaan.

Sinds de negentiende eeuw is de maatschappelijke (Lees: overheid) verantwoordelijkheid voor de jeugd langzaam maar stelselmatig toegenomen. Markante momenten waren de invoering van het Kinderwetje van Van Houten in 1874 en van de ondertoezichtstelling in 1922. (bron)

Steeds meer uithuisplaatsingen
Kinderen komen steeds meer onder voogdij (UHP) en steeds minder onder toezicht (OTS), met andere woorden, kinderen worden steeds vaker weggehaald bij hun ouders (bron: CBS). Ook worden steeds meer kinderen onterecht in gesloten instellingen van Jeugdzorg of worden van de ene instellig naar de andere geschoven. Steeds meer ouders vinden hun weg naar de Kinderombudsman. Pas toen de berichten hun weg vonden naar de media over het misbruik van kinderen in de katholieke kerk, ging langzaam een beerput open en kwam de jeugdzorgketen onder het vergrootglas omdat ook kinderen buiten de kerk om werden misbruikt, zoals kinderen die in tehuizen zaten en aan de zorg van Jeugdzorg waren toevertrouwd.

Je kunt je afvragen waarom steeds meer kinderen uit huis worden geplaatst. Heeft het te maken met de afnemende kerkgang en dus afkalving van normen en waarden? Individualisering in de samenleving of een falende overheid? Als beide ouders fulltime werken kun je je afvragen of ouders daadwerkelijk nog bezig zijn met opvoeden. Mogelijk dat ook deze taak voor een groot deel  is overgeheveld naar onderwijs en de kinderopvang.

Aan ellende van anderen valt veel geld te verdienen
We hadden eerst de commissie Deetman, de Commissie Samson en nu de Commissie De Winter die in november van dit jaar van start is gegaan. In alle onderzoeken tot nu toe is niet het doel geweest om genoegdoening te geven aan gedupeerden. Ook niet om schuldigen te veroordelen, gelet op de verhalen uit Jeugdinstelling Neerbosch. Het enige doel is om verbeteringen te realiseren voor de keten jeugdzorg. Gedupeerden en slachtoffers worden overgelaten aan stichtingen en organisaties die voor hun bestaansrecht veelal afhankelijk zijn van subsidies van de overheid. Bij de gedupeerden valt immers bijna niets meer te halen aangezien deze mensen jaren en soms decennia lang heen en weer worden gesleurd in de rechtsgang.

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
4 + 8 =