Dubbel gestraft!

Dat je partner van de een op de andere dag geconfronteerd wordt met een ongeneeslijke vorm van longkanker met uitzaaiingen naar de botten en lymfeklieren, dat is niet te omschrijven. 6 tot 9 maanden is de levensverwachting die mogelijk met chemotherapie, gerichte behandelingen en immunotherapie opgerekt kan worden. Maar hoe lang er opgerekt kan worden, dat is onbekend. Dat de kanker ongeneeslijk is, dat is het enige vaste gegeven. Je hele wereld staat op z’n kop maar je moet er mee omgaan.


foto: Fotolia
foto: Fotolia

Omdat de patiënt verzwakt is, is het onmogelijk om met de fiets 11 kilometer verderop naar het ziekenhuis te gaan voor behandeling, sterker nog, het wordt door het ziekenhuis zelfs afgeraden. Ook met de bus is het lastig. Een bus is niet alleen duur, je moet overstappen en er is wachttijd. Al met al ben je dan veel tijd en geld kwijt om met z’n tweeën naar het ziekenhuis te gaan voor een drie uur durende chemokuur. Dan maar met de auto, maar parkeren in een ziekenhuis is tegenwoordig ook niet meer gratis. In de afgelopen 2 weken 4 keer naar het ziekenhuis geweest, kosten 2 x 3,50 euro en 2 x 4,00 euro. En dat is pas het begin van de financiële aderlating, aangezien de patiënt in eerste instantie een traject van 12 weken chemokuur staat te wachten.

Sommige zorgverzekeraars vergoeden taxivervoer voor chemotherapie en bestraling, maar pas na een eigen bijdrage van 98 euro. Of het meerijden van de partner/begeleider ook wordt vergoed is niet altijd zeker/duidelijk. Schiet je dus (financieel) weinig mee op aangezien aangeraden wordt dat de patiënt altijd wordt begeleid naar en van de behandeling.

Ziektegeld 70%? 

Alsof dat nog niet genoeg is komt er nog een onvoorziene financiële aderlating bij. Doordat de patiënt intussen in de ziektewet is gekomen, gaat het gezin er qua inkomen bijna 800 euro netto per maand op achteruit. Het was flink slikken toen we het eerste betaalstrookje zagen. Het ziektegeld werd uitbetaald door UWV en was nagenoeg de helft van het normale wekelijkse salarisstrookje toen de patiënt nog werkte. In eerste instantie werd gedacht dat het ging om een vergissing, maar na een telefoontje en controle bleek het volgens UWV toch te kloppen.

Omdat de patiënt nog niet zolang bij de nieuwe werkgever werkte, werd het gemiddelde van het dagsalaris genomen, en daar 70% van. Bij een 34-urige werkweek via een uitzendorganisatie – die ook nog eens werkt met weekcontracten – verdiende de patiënt normaliter netto 400 euro per maand. Nu krijgt de patiënt 213 euro netto per werkweek. Hoe je het draait of keert, ziektegeld is in dit geval dus geen 70% van het laatstverdiende salaris.

Al met al dus dubbel gestraft!

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
24 + 30 =