Italië, vijfde en laatste verslag

Dat Italië een prachtig land is, dat heb je wel kunnen lezen in delen 1,2,3 en 4 maar Italianen, dat zijn en blijven een eigenaardig volkje. Ik moet er nog steeds zien achter te komen of ze het wel echt leuk vinden dat je op vakantie gaat in hun land.

italiaTijdens mijn 12-daagse verblijf in Ligurië ben ik geen een Italiaan tegengekomen die fatsoenlijk Engels spreekt. Dat staat dan even los van het feit dat ik zo goed als geen Italiaans spreek. Maar met Engels, Duits, gebrekkig Frans en Spaans kom ik meestal een heel eind. In de Golf Resort waar ik en mijn gezin verbleven waren de dames en heren achter de receptie de Engelse taal niet machtig, laat staan de rest. Dat zorgt dan wel eens voor vervelende situaties.

Bij ons in Nederland, in de hotels in het hogere segment, spreken de dames en heren van de receptie minimaal 4 talen. Misschien niet vloeiend, maar wel verstaanbaar. In Italië klaarblijkelijk niet. Het kan niet zo zijn dat het resort waar wij verbleven niet behoorde tot het hoger segment. Iedere dag weer kwamen de beter gesitueerden uit Monaco een balletje golf slaan of verbleven er een paar dagen. Je zou dus haast verwachten dat er minimaal Frans gesproken werd. Maar nee.

Bij ons zie je ook dat kleine kinderen al op jonge leeftijd Engelse woorden kennen die ze van MTV of iets dergelijks hebben opgepikt. Misschien dat kinderen in Italië veel minder achter de tv zitten? Zelfs Italiaanse pubers die ik op straat aansprak konden mijn niet uitleggen, dan alleen in hun eigen taal, waar de lokale telefoonshop was. Als je ze dan vraagt of ze Engels spreken zeggen ze “Yes, a little bit”…en dat waren dan ook de enige woorden.

Toen het internet op de resort het ineens niet meer deed en ik naar de receptie ging om te informeren wat er aan de hand was, werd het een handen-en-voetenspelletje voor de receptiemedewerkers. Mijn Engels was blijkbaar niet verstaanbaar of te technisch (zijnde een oud ICT-er). Verder dan het woordje ‘reset’ kwam men dan ook niet en “bidden en maar hopen dat het goed komt”. Niet dat ze het laatste in zoveel woorden kenbaar maakten, alleen het gebaar van de gevouwen handen was voldoende voor mij om te begrijpen.

kbHet resultaat was dat ‘het probleem’ ineens ‘mijn probleem’ bleek te zijn en ik naar Arma di Taggia op zoek moest naar een dongel met een internet abonnement via TIM (Telecom Italia). Mijn pech was (weer) dat ik net in een gebied zat waar de ontvangst niet optimaal was, vertelde de verkoper in gebarentaal Engels. Maar als ik naar San Remo zou rijden, dan had ik optimale ontvangst. 5 kb per seconde was het maximum wat ik eruit kon persen. En dat geeft, als je afhankelijk bent van internet voor je werk in het buitenland, veel frustratie!

Sommige Italianen willen geen Engels spreken of kunnen geen Engels spreken? Ik ben nu toch al heel wat keren naar Italië geweest maar iedere keer is het hetzelfde verhaal. Is het chauvinisme? Nationalisme? Of ligt het toch aan de opleiding? Ik weet het niet. Wat betreft Italië heb ik dus een ambivalent gevoel. Ik vind het landschap, de oude gebouwen en de natuur prachtig, alleen de bevolking, die kan ik nog steeds niet peilen.

Als hier in Nederland een Duitser naar de weg vraagt zijn we al snel geneigd om hem in het Duits antwoord te geven. Links, recht und weiter geradeaus. Hetzelfde geldt voor de Engelse taal. Left, right and straight ahead. Met het Frans wordt het al knap lastig en komen handen en voeten er aan te pas. Gauche, droit et tout droit. Een Italiaan doet gewoon niet moeilijk. Je bent in zijn land dus pas jij je maar aan…. Sinistra, diritto e proprio attraverso

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
26 ⁄ 13 =