Italië, tweede reisverslag

Het ene jaar naar de Costa Brava, het andere jaar naar Italië. Dat is hoe het ongeveer is afgesproken in huize Tomale. Mijn roots in Italië, maar mijn hart aan de Costa Brava. Maar dan spreek ik alleen voor mijzelf. Mijn vrouw houdt van afwisseling wat betreft vakantiebestemmingen. Het liefst gaat zij ieder jaar naar een andere plek terwijl ik, honkvast als ik ben,  graag ieder jaar naar L’ Escala in Spanje zou willen gaan. Dus dan maar Julio Iglesias grijs draaien in de auto…bij wijze van statement. Wat betreft onze pubers… als er maar Wi-Fi is, verder geen eisen. Dit jaar gaan we specifiek naar de streek Ligurië, aan de Golf van Genua. Ook wel de Bloemenrivièra genoemd.  

Italiaanse-vlagOver die Wi-Fi

Het verbaast mij altijd dat bij ons in Nederland de Wi-Fi zo prominent en goed aanwezig is. Overal in ons land kun je bijna gratis op internet met je mobieltje. Wat een verschil met Spanje of Italië. Vorig jaar in Spanje (Pineda de Mar) was het een ramp om maar ergens een plekje te vinden waar draadloos internet was en hier in Italië is het al niet veel anders. Dat is dan wel buiten de Golf Resort waar wij verblijven.

Als je beneden aan het strand, in het dorpje Riva Ligure, een Telegraaf van gisteren koopt en een kopje espresso gaat drinken in een gezellig café zit echt niemand op zijn telefoon te tikken. Even voorzichtig checken op mijn mobiel … nee… geen Wi-Fi. Hier zit iedereen gezellig met elkaar te kleppen. Ook al lijkt het er soms op dat de temperamentvolle gesprekken uiteindelijk zullen eindigen in knallende ruzies, eindigen ze vaak met een lach en een schouderklop.

Ontstressen

Na een paar dagen zou men dan eindelijk ‘ontstresst’ moeten zijn, voor zover we weten wat dat modewoordje betekend. In principe moet je het thuis loslaten, je werk, je sores en je volledig overgeven aan het vakantiegevoel. Dus zon, zee, strand, ontspannen etc. En in mijn geval hoort daar ook Limoncello bij. Trouwens, voor iedereen die nu denkt dat ik een die-hard alcoholist ben, ik drink om de dag op vakantie en thuis één avond in de vier weken. T ’is maar even dat je het weet!

In mijn geval gaat dat ontstressen niet helemaal op. Ik kan en wil dus niet loslaten. Waarom zou ik? Voel me helemaal niet gestresst maar mi sento semplicemente impressionante. Moet wel mijn stukjes blijven schrijven voor de Groninger Krant. Er is tenslotte niemand anders die het voor me doet.

Iedere dag doe ik de dodemansrit van de Golf Resort naar de kust minimaal twee keer en maak ik me niet druk om een kras of een deukje extra in mijn oude Volvo station. Cosmetisch takelt mijn ‘donkerblauwe schatje’ misschien flink af maar motorisch is het een kanon met 4,2 ton op de teller. Geen stress voor mij. Niet zoals sommige toeristen die met hun spiksplinternieuwe Audi’s en Volkswagens met airco stapvoets rijden door de bergen terwijl het zweet in hun nek druipt en scooters hun naar believen rechts en links in haarspeldbochten inhalen.

ventimigliaslotenVentimiglia

Nog zo’n afspraak is dat we als gezin de ene dag ‘luieren’ (lees: lekker eten, zwembad, zonnen, etc.) en de andere dag toeren en cultuur snuiven. Er voor zorgen dat we als ‘verantwoorde’ ouders onze pubers ‘wereldwijs’ maken. Vandaar dat we als eerste tripje naar Ventimiglia zijn geweest. Een prachtstad waarbij het oude Romeinse gedeelte zeker een bezoekje waard is mits je benen hebt als een berggeit en longen van een marathonloper, want klimmen moet je. Het oude pittoreske gedeelte van de stad is tegen een steile berg gebouwd en bestaat uit tientallen steile, smalle middeleeuwse straatjes. Menig hijgend, puffend en zwetend toerist wordt hier ingehaald door een oud omaatje van minimaal 80 jaar, met twee zware boodschappentassen die dan tijdens haar waggelende sprint naar boven haar hoofd heen en weer schud en “turisti stupidi” mompelt.

Als je vanaf het toeristisch en moderne Ventimiglia naar de oude stad loopt kom je over een bruggetje waar geliefden elkaar voor eeuwig trouw beloven en hun belofte verzegelen.

Taggia

Op de terugweg even langs Taggia (Arma di Taggia) omdat we gelezen hadden dat ook dat een bezienswaardig middeleeuws stadje is. Naast de Ponte Romano en het Santuario della Madonna Miracolosa e basilica dei Santi Giacomo e Filippo is er een labyrint aan kleine weggetjes die hoog op een berg eindigen bij wat ooit een majestueus kasteel moet zijn geweest. Nu is het jammer genoeg een verlaten ruïne die niet wordt onderhouden. De Italiaanse overheid wil niet de financiële verantwoording voor haar culturele monumenten. Die verantwoording is tegenwoordig voorbehouden aan particulieren, maar dan wel met extra strenge eisen van de Italiaanse overheid.

Via de kustweg kom je dan o.a. ook door het chique San Remo. Wat een grandeur! Wat een chique vijf-sterren hotels en prachtig aangelegde parken langs de boulevard.

Maar later meer hierover.

 

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
29 × 30 =