Selectieve verontwaardiging, alles en iedereen over één kam

Via Twitter bereikte afgelopen maandag mij de tweet dat er drie Israëlische tieners dood zijn aangetroffen. De jongens werden al 18 dagen vermist. Israël houdt de Palestijnse Hamas beweging verantwoordelijk. De Knesset kwam maandag meteen bijeen voor spoedberaad.

Poupée abandonnéeHeel erg natuurlijk wat zich hier heeft voorgedaan, zeker omdat het om kinderen gaat. De achterliggende reden voor deze moord laat zich raden, hoewel we die nog niet exact weten. Het meest voor de hand liggende motief is politiek/geloofs-gerelateerd maar het kunnen net zo goed een paar man zijn die simpelweg doorgedraaid zijn en zonder opdracht deze gruwelijke moorden hebben uitgevoerd.

Al jaren worden er onschuldige kinderen (11.000) gedood in Syrië… sporadisch komt er wel eens wat via de mainstream media naar buiten. Los van het feit of het nu Syrische kinderen of Israëlisch kinderen zijn die omkomen, het zijn en blijven kinderen. Toch zijn deze grote getallen geen issue op twitter. Het lijkt alsof het ‘ter kennisgeving’ wordt aangenomen.

Nadat ik tweette…

//platform.twitter.com/widgets.js

… kreeg ik ongeveer vijftig retweets van mensen die het wel en soms ook niet met mij eens waren. Gevoelige snaar geraakt zou ik zo zeggen. Is dit nu collectieve of selectieve verontwaardiging? Joost Niemöller noemt het antisemitisme en hoopt dat Israël hard gaat terugslaan. Volgens hem is ‘oog om oog’ de enige mogelijke oplossing die men in dergelijk contreien begrijpt.

We leven in een pluriforme samenleving waar zowel pro-Israëlische als pro-hamas voorstanders leven. Zelf onze Tweede kamer is verdeeld op dit punt. Zo neigt de SP vooral naar de Hamas kant. Maar door onze banden en verdragen met de Verenigde Staten lijkt het alsof er een pro-Israël sentiment heerst. Al is die band met Israël sinds Obama flink bekoeld.

Zijn we dan allemaal gedwee geworden/gemaakt door deze grote aantallen? Doen die ons niets meer? Reageren we alleen nog verontwaardigd als het te overzien valt of als we het een plaats kunnen geven?

Amnesty International veroordeelt de moord maar vindt ook dat collectief straffen niet tot oplossingen leidt.

„flagrante schendingen van het internationaal humanitair recht en de mensenrechten”.

Het gezonde verstand komt hopelijk langzaam weer boven ebben …

 

 

 

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
24 − 12 =