Kerstmis, feest van commercie en hypocrisie

De gure, donkere dagen voor kerst zijn er weer. Geen sneeuwlandschappen dit jaar à la Louis Apol volgens verwachtingen van het KNMI.  Maar laat dat u vooral niet tegenhouden in uw onschuldige onstuimigheid om van kerst een succes vol feest te maken. Overal doen ondernemers stinkend hun best om sfeer te creëren in winkels en etalages en is in sommige gemeenten is er weer geruzie over wie dit jaar de kerstverlichting in een stad of dorp gaat betalen of wie dit jaar weer eens veel te hoge prijzen berekend voor een rondje op de kunstmatige schaatsbaan.

kerstHet warme, gezellige feest zoals we dat van vroeger kennen, is weinig van over. Het is een verplicht rustpunt geworden in ons leven om even stil te staan… in een van onze mooi versierde winkelstraten en bij voorkeur heel veel te consumeren. ‘The more the  merrier.’ Exorbitante kerstdiners met champagne en wild en veel, heel veel dure cadeaus, per slot van rekening gaan we dit jaar toch niet massaal op wintersport.

Liefdadigheid

Liefdadigheidsacties zoals Serious Request proberen via uw menselijkheid en gevoelens een beroep te doen op uw portemonnee, door een paar populaire hipster-DJ’s op te sluiten in een glazen kooi. Een ontzettend ‘coole’ prestatie waarvoor flink in de buidel moet worden getast. De directeur van het Rode Kruis, een organisatie die teert op vrijwilligers en zich nu hard maakt voor kinderen die dood gaan aan diarree, wil volgend jaar ook graag 135.000 euro verdienen. Niet echt veel, hij had graag meer gehad maar werd door de overheid terug gefloten. Kwalitatief hoge barmhartigheid kan alleen bestaan bij de gratie van een gigantisch topsalaris.

Uitzonderingen van liefdadigheid en barmhartigheid daargelaten, want er zijn genoeg mensen en organisaties die zich wel 365 dagen per jaar onzelfzuchtig inzetten voor hun medemens en die er niet voor kiezen om in de spotlight te staan. Ik noem als voorbeeld de mantelzorgers en vrijwilligers bij de voedselbanken.

Hoe heeft belangeloze liefdadigheid nog een toekomst in een samenleving die steeds harder wordt? Die steeds minder om elkaar geeft en waar de participatiesamenleving door de strot gedrukt wordt als een gans die vet gemest wordt voor zijn foie gras? Een samenleving die er is om de overheid te dienen en in het zadel te houden door middel van belastingen. Een samenleving waar bij politici en door overheid gereguleerde instellingen en bedrijven bonussen en schandalen elkaar afwisselen.

Moord en doodslag

De kerst zou ons moeten doen stilstaan bij de oorlog in Syrië, de benarde positie van de Joden in Israël. Christenen die overal ter wereld massaal worden afgeslacht door moslims. Islamistische landen waar burgers elkaar om het leven brengen ten gevolg van westerse inmenging, zoals Afghanistan en Irak. Noem het maar op.

Vluchtelingen uit Afrika die krampachtig blijven komen naar het beloofde continent Europa, waar alles mogelijk is en iedereen zogenaamd rijk is. Het geterroriseerde Mali en de opkomende burgeroorlog in Soedan die draait om het zwarte goud.

Het is er in de loop van deze eeuw er zeker niet beter op geworden, ook al doet men krampachtig pogingen ons te doen geloven van wel. Eenvoudige oplossingen zijn er niet. De betrekkelijke liefdadigheid van het Westen beperkt zich tot een spelletje van belangenverstrengeling en zuiver economisch of strategisch gemotiveerde compassie.

Huichelaars

Deze droefgeestige dagen worden we geacht ‘ineens’ begrip en compassie te hebben voor elkaar om na kerst en oud en nieuw meteen weer in ons oude individualistische patroon te vervallen. Zeker nadat we onze goede voornemens binnen een week en bij de eerste tegenslag over onze schouders gooien. Een weekje veinzen in het belang van kerst en de menselijke maat. Volgens mij was kerst daar niet voor bedoeld. Het was de katholieke kerk die gestalte gaf aan het kersteest maar door de afname van geloofsvolgers dreigt ook dit feest slecht een commercieel een-tweetje te worden. Wat belangrijk is zijn de cijfers. Hebben we dit jaar weer meer uitgegeven dan vorige jaren? “Kerstmis wordt dit jaar kerstlukt”.

Vanaf volgend jaar gaan overal belastingen omhoog, de huren en hoogstwaarschijnlijk weer de OZB. Het besteedbaar inkomen wordt ook dit jaar weer minder. De kerstgedachte bij onze expansiegeile overheid is een curieuze, een horror-Charles-Dickens-achtige overheid die Christmas Carols zingt, een medley van leugens en bedrog. Een regenteske compositie van venijn en kift, in de vorm van een regeerakkoord dat zorgt voor nog meer tweedeling in onze samenleving en (nog)meer onderscheid tussen paupers en de elite.

Daar denk ik aan met kerst…

Mike Tomale

Geboren schrijfofiel, politiek dier en hobby fotograaf. Auteur van het boek ‘Bevingen’ (2015).
Heeft onder andere geschreven voor Horeca Magazine Noord, Post Online, Regiokrant Groningen en was hoofdredacteur bij de Groninger Krant van 2013 tot 2017.
Is Lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
28 ⁄ 7 =